Müverrih

İsviçre hükümeti, Lozan Anlaşması’nın imzalandığı masayı Türkiye Cumhuriyeti’ne hediye etti.
Bu hediyenin “manevi değeri”nin büyük olduğu söyleniyor.
Bazı gazetelerimiz bu haberi manşete taşıdı:
“Masa küçük, fakat anlamı büyükmüş.”
“İsviçre büyük bir jest yapmış.”
Konuyu “diplomatik başarı” olarak nitelendirenler de var.
Masayla ilgili haberleri okurken, aklıma Edip Cansever’in “Masa da masaymış ha” başlıklı şiiri geldi.
Şiirin bir kısmını köşemize konuk edelim:

“Adam masaya
Aklında olup bitenleri koydu
Ne yapmak istiyordu hayatta
İşte onu koydu.

Üç kere üç dokuz ederdi
Adam koydu masaya dokuzu
Pencere yanındaydı gökyüzü yanında
Uzandı masaya sonsuzu koydu.

Masa da masaymış ha
Bana mısın demedi bu kadar yüke
Bir iki sallandı durdu
Adam ha babam koyuyordu.”

İsmet Özel’in “Lozan’da verin dininizi, alın vatanınızı denilmiştir” tespiti çok önemli… Hem bu tespitten, hem de Lozan sonrasından yola çıkarak, şu meşhur masaya bir de biz yakından bakalım.

“Adam masaya
Batı Trakya’yı koydu.
On İki Ada’yı, Musul’u
İşte bunları koydu.

Adam masaya hilafeti koydu
Peçeyi, çarşafı, medreseleri
Harf inkılâbını, medeni kanunu
Adam ha babam koyuyordu.

Masa da masaymış ha
Bana mısın demedi bu kadar yüke
Bir iki sallandı durdu,
Alimler darağacında!”

Malum…
Kitap okumanın bile ceza olarak verildiği ve bu cezanın güzel bir şeymiş gibi haber yapıldığı bir ülkede yaşıyoruz.
Şiir okumanın da insanın başına ne gibi işler açabileceğini biliyoruz.
İnsanı rezil de ediyor, vezir de!
Bu yüzden, masa bahsini bir an önce kapatalım.

Bre ışıksızlar…

Bir yandan yasadışı örgütler kurup devletimizin bekçileri olan asker ve polise kurşun sıkıyor; bir yandan da “cumhuriyetin ve laikliğin teminatıyız” deyip yürüyüş yapıyorlar.
Ne güzel söylemiş şair Cem Yavuz:
“Bre ışıksızlar, yekinin!”

Milli Gazete – İbrahim Tenekeci